60. ,,Gdzie z tymi łapami?!"

Uwaga! Jeżeli chodzi, o to kto ,,pojawił się w pokoju” To niestety, ale nie zgadłyście ;D A ,,weszniętym do pokoju” jest.. TUDUUMMM..!

Rozdział z dedykacją dla Avery ;D

————————————————————————————————————

- Ale co ty tutaj robisz?!- znowu powtórzyłam pytanie.

- Ja.. ja..!- nie dokończył. Znowu miał te czarne oczy z białymi znakami minusa.

- William!- krzyknęła Mila. Ja szybko się od niego odsunęłam.

- Szybko, biegniemy do chłopaków!- powiedziała Ksenia.- Mila biegniesz ze mną do Jeremy’ego?

- Okej, takto wy biegnijcie do Ulricha i Odda.- co? Do Odda. On mnie przecież nienawidzi!!

- Dobra.- powiedziałam. Nie miałyśmy wyboru. Ominęłyśmy Williama, który prawie złapał Kasię. Pobiegłyśmy piętro niżej. Dziewczyny pobiegły w lewą stronę, a my w prawą. Jak torpeda wparowałyśmy do pokoju chłopaków zamykając drzwi z trzaskiem. Na łóżku siedział Odd i Ulrich. Osunęłam się po drzwiach, zmęczona i wystraszona.

- Ej, co się stało?- spytał Ulrich.

- Bo.. On.. Kara..Chce..- mówiła bez sensu Kasia

- O co chodzi?- spytał Odd, który nic z tego nie zrozumiał.

- Okej, jeszcze raz.- powiedziałam. Sama nie za dużo z tego zrozumiałam, ale wiedziałam z doświadczenia o co chodzi.- William był w naszym pokoju. Prosił o pomoc. Potem znowu minus go opętał. Przybiegłyśmy do was z tą informacją. TADAM!

- Co on w ogóle tutaj robi?- spytał Ulrich

- To łatwe. Minus go tutaj przysłał w jednym celu.- wstałam z podłogi.- Trzeba iść do Lyoko..

- A zaraz, teraz jedno z moich pytań co Ciebie.- powiedziała Kasia.- Gdzie ty byłaś 8 godzin?!- Zamurowało. Jak im to powiem

- Byłam.. Na spacerze z koleżanką.-powiedziałam

- Na pewno z koleżanką? 8 godzin, tak?- spytał Odd. Olałam go. Skoro jeszcze do tego nie przywykł, że jestem tylko przyjaciółką, proszę bardzo, ja chętnie poczekam.

- Odd ma racje! Na pewno nie mogłaś być z koleżanką do 23 godziny.

- Proszę, darujcie mi, nie mam humoru na takie durne rozmowy typu gdzie byłaś 8 godzin.- powiedziałam wkurzona.

- Idziemy do Lyoko?- spytał Ulrich zmieniając temat. Dziękuję Bardzo!

- Powinniśmy. Skoro minus wysłał tutaj Williama znaczy, że jest aktywowana wieża.- powiedziałam.- Jeżeli dobrze pójdzie .. może dzisiaj go sprowadzę.

- Chodźmy.-powiedział Odd. Wybiegliśmy z pokoju. Ja biegłam ostatnia, ponieważ moje siły się już wyczerpały. Biegałam w Lyoko, biegam teraz. William wybiegł za nami ze szkoły. Był już blisko mnie

-Aaaa!! Stójcie!- krzyknęłam kiedy potknęłam się o wystający z ziemi kamień. William podbiegł do mnie, złapał mnie za nadgarstek i szarpną do siebie. I ku ironi.. Przyłożył mi nóż do gardła.

- Ratujcie!- krzyknęłam, ale zaraz tego pożałowałam, ponieważ przyłożył mi go mocniej.

- Zamknij się!- krzyknął i uśmiechnął się ironicznie.

- William, przestań, proszę! Wcale nie musisz tego robić!- krzyczała wystraszona Mila, która zupełnie przed chwilą przybiegła razem z Ksenią i Jeremym. Sięgnęłam do kieszeni. Spojrzałam na Ksenie i ruchem głowy pokazałam jej, że ma przysunąć się bliżej. Wyjęłam woreczek ze złotymi łzami.

- Łap!- krzyknęłam rzucając jej jednocześnie wyrywając się z jego uścisku. Delikatnie przecinając ramie ostrym sztućcem. Tak się nieszczęśliwie stało, że wpadłam w ramiona Odda.

- Jak mam tego użyć?- miotała się Ksenia zupełnie nie widząc co robić. Odd nadal delikatnie mnie przytulał. Chyba już do niego doszło..

- Eeee..Ten..musisz wziąć kilka i.. rzucić na wysokość oczu!- Ksenia wzięła całą garść i rzuciła. William nie zdążył zareagować. Upadł na ziemie. Mila do niego podbiegła. Delikatnie wyrwałam się z uścisku Odda, który miał całą bluzę w krwi. Też podbiegłam do czarnowłosego. Ukucnęłam przy nim.

- Co.. Co się stało?- spytał.

- Will. Jak się czujesz?- spytała Mila.

- Nie mów do..- powiedział słabym głosem.- Nie ważne mów jak chcesz.- Mila delikatnie się nad nim nachyliła i go pocałowała. Bardzo namiętnie. Za namiętnie..

- Will, wszystko dobrze?- spytałam.

- Tak, ale.. ty chyba krwawisz?

- Cóż, to nic takiego.- uśmiechnęłam się. Pomogłyśmy mu wstać.

- Nieee!!- usłyszeliśmy czyiś krzyk.- Nie mogliście tego zrobić!- zza drzew wyszedł Daniel.

- Nie, co ty tu robisz?- krzyknęłam.- Idź!

- Skoro mu się nie udało muszę Cię zabić osobiście!- Odd i Ulrich zasłonili mnie sobą.

- Nie.- powiedziałam odsuwając ich.- Słuchaj, tym nic nie zdziałasz.- powiedziałam nie pokazując, że się boję. Rzucił się na mnie. Przygwoździł mnie do drzewa.

- Ej, ej. Gdzie z tymi łapami?!- spytałam kiedy jego ręce niebezpiecznie zbliżały się do mojej szyi. Moja rana zaczęła się zakażać przez co bolało. I to bardzo.- Zresztą dziewczyn się nie bije!- krzyknęłam

- Ale z tobą zrobie wyjątek.- powiedział, ale po chwili upadł. Dostał złotymi łzami od Kasi.

- Zostaw.. moją przyjaciółkę w spokoju!- krzyknęła.

- Haha. To nic nie daje!- powiedział wstając.- Jestem na to odporny. Zobaczymy się jeszcze.- powiedział i pobiegł w stronę parku.

——————————————————————————————————————————————————————

Mamy kolejny rozdział. Spodziewaliście się , że to William wszedł do pokoju czy raczej nie? ;D Kolejny rozdział jutro ;)