44. ,, Ulrich.. ja już chyba nic do Ciebie nie czuje"

Przebiegłyśmy przez korytarz. Biegłyśmy do fabryki, aby Jim nas nie zauważył.

- Wiecie, że będziemy miały większą lipę?.- powiedziała Mila

- Tak, ale.. wolisz mieć kłopoty teraz czy wcale?.- Nie usłyszałam odpowiedzi.- No właśnie, też nie potrzebuje kłopotów..- Wbiegłyśmy do fabryki. Usiadłam przy super komputerze.- To powrót do przyszłości na tamten dzień?

- Tak!- powiedziały chórkiem. Skończyłam pisać program.

- Spróbujmy. Jak się nie uda..- zaczęłam, ale nacisnęłam guzik.. Chyba się udało.

***

- No gdzie dziewczyny?- spytał Ulrich.- Powiedziały, że zaraz przyjdą na stołówkę.

- Spokojnie. Pewnie zaraz przyjdą.- powiedział Odd jedząc już 3 dokładkę.- O, idą już.

- Cześć.- powiedziałam i musnęłam Odda w policzek i usiadłam naprzeciwko niego

- Co tak długo?- spytał Jeremy.

- Cóż. Nieważne. Kara, musiała.. coś zrobić i prosiła nas o pomoc.- powiedziała Ksenia

- A co takiego miała zrobić?-spytał Odd

- Dobra..Ciii! Smacznego kochanie.- powiedziałam i pokazałam mu język.

- A ty znowu nic nie jesz?- spytał

- Nie.. chcę schudnąć.. a zresztą jestem wegetarianką, więc wiesz..

- Ty gruba..?- spytał.-No przecież nie musisz jeść mięsa.. Wystarczy sałatka czy coś..

- Nie jestem głodna.. A zresztą spokojnie i tak schudnę..

- Wiesz dla mnie jesteś idealna.- powiedział. Zarumieniłam się. Naglę poczułam się niedobrze. Co jest?

- Wiecie.. ja idę do pokoju. Niedobrze się czuję.- i wyszłam ze stołówki.

- Może pójdę do niej.- spytał Odd

- Nie lepiej, nie.- powiedziała Kasia.

- Kara się niedobrze czuję, a co jak ON to wykorzysta?

- Leć.- powiedział Jeremy. Wstał i też wybiegł ze stołówki. W tym momencie podeszła do nich Sissi.

- O kim mówił Odd?- spytała

- Nie ważne!- krzyknął Ulrich

- Ulrich.. mogę z tobą pogadać?

- Dobra, tylko 5 minut.- wstał. Poszli na bok.

- Ulrich.. ja już chyba nic do Ciebie nie czuje.

- Żartujesz?!- uśmiechnął się szeroko.

- Tak.. teraz czuje coś do.. Odd’a.- powiedziała po czym uśmiechnęła się złośliwie.

- Że co, proszę?- mina mu zrzedła-,, No to on ma przechlapane, przecież widać, że ona chce zniszczyć do końca życie Kary!!”-pomyślał

***

Położyłam się na łóżku. Nie miałam siły. Czy to przez ten powrót do przyszłości? Nie, chyba wszystko poszło dobrze. Dziewczyny czują się dobrze.. a co jak to ma związek z Efronem? No niby tak. W Lyoko coś mi zrobił. Jednak on nie żartował!! Odwróciłam się na lewy bok i zamknęłam oczy. Nagle usłyszałam jak otwierają się drzwi.

- Jak się czujesz?- spytał troskliwym głosem Odd

- Lepiej.- skłamałam

- Coś nie widać.- usiadł koło mnie na łóżku.- Co ci się mogło stać.. a co jak to..- zaczął

- Nie to nie minus!- znowu skłamałam. Co się ze mną dzieje?!- Odd ja nie wiem co mi jest, ale wiem, że czuję się potwornie

- Po prostu jesteś chora.- powiedział i uśmiechnął się. Złapał moją rękę. Nachylił się nade mną i delikatnie musnął moje usta. Potem te muśnięcia zamieniły się w namiętne pocałunki. Ten moment trwał bardzo długo.